Schud de winter van je af en stap een nieuwe lente in

Brrrr, wat is het soms spannend om nieuwe stappen te zetten. Door de begeleiding van Sandor Penninga van Park2move werk ik met veel meer focus. Die focus ligt nu op klanten werven voor mijn aanbod in Maart. Een week in Portugal en de Quest/Trek.
Klanten persoonlijk mailen deed ik al. Toen ik daar moe van werd stelde Sandor voor mijn klanten te bellen. Daar moest ik wel even een drempel voor over maar toch gedaan.
Als coach was ik er trots op dat mijn klanten na een traject weer op eigen benen konden staan en zelf verder kunnen zonder mij. Ik sloot het traject zelfs af met een afscheid. Niet beseffend dat ik zo al mijn klanten kwijt raakte.
En nu heb ik ze deze week gebeld……gevraagd hoe het met ze gaat, verteld hoe het mij gaat en waar ik mee bezig ben en daarmee was de verbinding snel weer gelegd. Iedereen was verrast en vond het leuk dat ik belde en erkenden dat ze af en toe aan mij dachten maar ik had afscheid genomen en het was klaar dus de drempel om me opnieuw te bellen was groot voor ze. Hoe kon ik zo stom zijn….
En dat terwijl ik ook af en toe aan hen dacht en benieuwd was hoe het met ze zou gaan. Tja!
Soms vond ik de telefoontjes ook lastig als ik merkte dat iemand niets opgeschoten was en in een slachtofferrol zat met veel kwalen. Dan haakte mijn hart vaak af en reageerde ik nog wenselijk terwijl ik registreerde dat het traject bij mij geen zin heeft gehad en ik toch niets met hen kan. Oei, mijn schaduwkant en wat laat ik hen dan in de steek.
Ik hoorde door de telefoontjes ook wat hen bezig hield en kreeg 3 signalen:
1. Ze blijven hangen in hun oude baan om zekerheid te hebben in deze economische tijden. Liever ongelukkig in hun oude baan dan een sprong wagen…
2. Ze raakten hun baan kwijt en doen zinvol vrijwilligerswerk in deze participatiemaatschappij en ruileconomie maar financieel gaat het steeds slechter en kunnen ze geen leuke dingen meer doen en worden ze daar ook boos om want de hypotheek moet toch betaald.
3. Boven de 55 voelen mensen dat ze op het werk aan de zijlijn komen te staan, ook geen zin meer om de kar te trekken en ze hebben de zorg voor hun ouders en zien hun voorland al.
Wat een informatie om als coach te voelen wat dit voor hen betekent en een oplossingsrichting te vinden. Dat zou zomaar een nieuw aanbod kunnen worden!
Ik ben ook moe want het vraagt doorzettingsvermogen van me om iedere dag maar weer opnieuw te bellen en voor mijn focus te gaan. Soms voelde ik weerstand, vooral als het niet direct klanten oplevert.
Toch ben ik vooral blij met het herstelde contact en het vertrouwen wat ik kreeg en alle informatie die uit de verhalen naar voren kwam. Durven vragen is voor mij een grote stap.
Mooi om zo de Winter af te ronden en afscheid te nemen van een oud patroon en een nieuwe manier te vinden. Laat mijn aanbod nu naar een nieuwe Lente heten en je kunt nog mee!

Het is crisis. Markten staan onder druk en daarmee de mens en organisatie. De concurrentie is moordend. Steeds meer moet, met minder mensen. Effectiviteit en efficiency ten top. Ik hoor menig leider verzuchten: wat komt er na operation excellence? Steeds meer lopen letterlijk en figuurlijk op hun tenen, onzeker over de nabije toekomst. Ze vragen zich af: is dit wel wat ik echt wil? Steeds minder geloven nog de nieuwe, mooi geformuleerde bedrijfsstrategie, visie, missie en waarden. De praktijk leert immers, dat het vaak gaat om macht, geld en winstmaximalisatie?
Tijdens een coachtraject viel een manager uit wegens arbeidsconflict en stressklachten: slaap- en concentratie problemen, extreme vermoeidheid en paniekaanvallen. Tijdens een gesprek viel me de volgende zin op: “dit is de nette versie”. Doorvragend naar de ongekuiste versie, kwam het hele verhaal met golven van emoties naar buiten, alsof een inwendige dam was doorgebroken. Ik citeer:

Hierbij ongecensureerd stukje voor je blog, wil je aub een andere naam voor mij gebruiken?
Ik vind mijn werk (en dat van anderen) volkomen nutteloos, papier verschuiven, niets minder. Mijn functie nu en dat van iedereen zie ik als een klein radertje in een groter geheel wat onzinnig door een groep mensen is bedacht. Bedacht in het klein en uitgegroeid tot een groot mechanisch stuk. Medewerkers rennen door elkaar en hebben haast. Alles moet snel. Er zijn geen ramen die open kunnen. Er zijn teveel mensen op deze plek. De ongezondheid hiervan is duidelijk te zien aan de gezichten van iedereen. Deze manier van werken is niet goed voor mensen, vind ik, en toch doet iedereen het. Cijfers en letters, niet meer. Mijn lichaam schreeuwt om een plek waar het rustig is en waar natuur de overhand heeft. Ik wil vuurtjes stoken en houtbewerken en water putten. Ik wil niet denken aan competenties en verbeteren van aandachtspunten. Iedereen is toch zoals hij is en ik vind dat goed. Dat zou ook goed moeten zijn voor iedereen. Ik zou niet weten hoe het anders moet, de mens blijft natuurlijk altijd een radertje in het geheel, maar ik weet gewoon niet wat het geheel dan wel zou moeten zijn. Ik weet ook niet wat mijn aandeel in dat geheel moet zijn.
Wat vind je hiervan? Ik voel dat het me goed doet ook deze gedachtes op te schrijven. Ook hier moet ik om huilen, ik voel me door dit stuk verbonden met mezelf, mooi hè?”

Wat mij raakt is hoe zij woorden geeft aan de nutteloosheid en zinloosheid die ze in haar organisatie ervaart. Hoe ze vervreemd is geraakt van zichzelf. Ze verwoordt wat menigeen momenteel ervaart in eigen organisatie. Tevens geeft ze woorden aan, waar ze naar verlangt: zichzelf zijn, onderdeel en verbonden met een geheel. Voelen we allemaal niet dat het anders moet? Maar hoe doe je dat dan, hoe doen we dat met elkaar?

Stress, burn- of bore-out, somberte, zwaarte, moeheid, leegte, energieverlies en zinloosheid zijn signalen van uit balans zijn (geven – nemen), van je padje af zijn, vastlopen, gesplitst en verdeeld zijn i.p.v heel en verbonden. De klachten dwingen je te stoppen met zaken waar je zelf niet mee stopt. Ze helpen je te doen wat je zonder die klachten niet doet. Kortom ze faciliteren groei en ontwikkeling, naar meer “jezelf zijn”, naar betere connectie met wat je innerlijk voelt en drijft. De antwoorden op (levens)vragen als: wat is mijn levensbestemming, waar ligt mijn toegevoegde waarde, mijn passie en kracht, liggen immers in onszelf verscholen, klaar om ontdekt te worden. Een persoonlijke crisis is het signaal bij uitstek om een goed gesprek te voeren met jezelf en jouw draak goed in de ogen te kijken. Alleen of met een draak van een coach. Want zeg eens zelf: wie bepaald nu de koers van je leven? Jouw draak of jij?

Bij mij speelt al langer het idee, dat ik wil bloggen. Eerlijk gezegd al ruim een jaar. Tot op heden is het er niet van gekomen. Begin van de lente is een mooie tijd om mijn 1e blog te plaatsen!

Hiervoor moest ik langs mijn “eigen draak”, geen makkelijke opgave. Mijn eigen draak recht in de ogen kijken. Daar is moed voor nodig en compassie. Een onontbeerlijk stap om mijzelf te ontwikkelen in de richting van o.a. bloggen. Ook moest ik langs hulp vragen, zoeken en aannemen. Dank Alexander Mooy voor het installeren van wordpress. Het domein naam: “oprechtedraak” heb ik te danken aan mijn coachklanten. In opdracht van coach Jaap den Dulk, interviewde ik een tiental coachklanten (superpromotors). Het doel was om te achterhalen waar ze, over mij en mijn dienstverlening, zo enthousiast over zijn, dat zij mij spontaan in hun netwerk aanbevelen.

Superpromotors zijn belangrijke personen, want zij zorgen voor “ via via reclame” en klanten. Bovendien zijn zij in staat om in klantbewoording precies te vertellen wat jouw toegevoegde waarde is. Daarnaast matchen ze moeiteloos jouw product of dienst met je potentiële doelgroep, in hun netwerk. Kortom, uit de interviews kwam de term “een draak van een vent”. Niet een term waar ik direct heel blij van werd, maar het klopt wel. Dus had ik de naam, zonder hulp van klanten en coach Dulk nooit gevonden.

Diep in ons hart weten we allemaal eigenlijk wel wat we verlangen, dromen of het liefste willen doen. Soms moet dit wakker geschud worden, vaak zijn het beperkende overtuigingen die zo werkelijk lijken en voelen, dat ze ons tegenhouden. De mijne: het moet wel goed, als het niet professioneel is val ik door de mand, wie zit er nu te wachten op wat ik te zeggen heb, er zijn er al zoveel, als ik werkelijk laat zien, horen wie ik ben, zien ze dat het allemaal niks voorstelt. Herkenbaar? En toch wil ik bloggen. Vertellen over wat er in mijn leven en die van anderen die ik ontmoet verborgen blijft, diep in ons. Herkenbare, raakbare en dierbare informatie, dat er niet zomaar mag zijn. Die door rijke ballotage commissies (interne criticus, perfectionisten en draken of hoe ze ook allemaal mogen heten) heen pas zichtbaar en hoorbaar worden, op uitnodiging. En wat is mooi als we dit met elkaar delen.

Het zijn dezelfde overtuigingen en ballotage commissies, die maken dat ik vaak te hard ren en werk (hardloper, vastloper- workaholic), terwijl ik zelf in de illusie ben, dat ik bevlogen aan het werk ben. Onderscheid vind ik soms moeilijk te maken, maar mijn gezin gelukkig niet. Veel klanten van mij zijn ambitieuze harde werkers (workaholics- alleen zien zij dit niet zo). Ik begeleid hen en hun teams naar meer balans en bevlogenheid. In mijn blog schrijf ik over de kracht en kwetsbaarheid van bevlogen workaholics op zoek naar een gezondere balans.

Wat is jouw draak? Voel je vrij om in woord of beeld je draak met mij te delen.